Հովնաթան Ադամյան
Քանի ապրում ես՝ ոչինչ էլ չունես,
Քանզի կամ լցվում կամ դատարկվում ես:
Ուր սիրելու էլ բան չկա՝
Մի վարանիր, թող ու գնա:
Ով քիչը տալիս ու շատն է առնում,
Հոգու պարտքերի գերին է դառնում:
Թե չկամեցար արծվի պես ճախրել,
Գոնե կամեցիր քարի պես ընկնել:
Կյանք սիրելուն դարձանք սովոր,
Բայց բուն կյանքին՝ դեռ անսովոր:
Լավ է կույր լինես ու բան չտեսնես,
Քան թե տեսածդ պատկեր էլ թողնես:
Քեզ ժամանա՞կն է արդեն հալածում.
Դեռ առջևում չես, իզուր ես ցնծում:
Այդ անիմաստն է, որ հետապնդում
Եւ իմաստունին հանգիստ չի թողնում:
«Բարին» իր բարքը համարում է ճիշտ.
Պատճառն ու մեղքը ուրիշինն են միշտ:
Մեծ հակակրանքը ուժ է պարգևում
Եւ թևեր տալով՝ տաղտուկից պոկում:
Գիտունը, կինը ու մեկ էլ գինին
Անկապ դեպքերից շարան են հյուսում,
Եվ մշուշապատ աչքերի քողին
Անամոթաբար «ճանաչում» ասում:
Պատիվդ այն է, թե ուր ես գնում,
Այլ ոչ թե ով ես ու ինչ ես անում:
Այդ իմաստունն է ուղտի պես կքած՝
Բոլորի հոգսը կռնակին տանում,
Եվ տեղ հասնելով, պարտքից ազատված՝
Առյուծից հզոր իր «ոչ»-ն է ասում:
Կանխավ չփորձես տեսնել ապագան՝
Անցյալից պոկվես, նա իսկույն կգա:
Թե աչքդ կույր է ուրիշի լավին՝
Երկար չես սպասի քո վատ համբավին:
Մեծ փորձություն է իմաստունն անցնում,
Երբ տեսած բանին հավատ չի տածում:
Հզոր անհատի հոգու վերքերում
Պորտաբույծները խնջույք են անում:
Թող կրկին չափեմ իրերի վարկը՝
Հագենա հոգուս նորի պապակը:
Արարողը լուռ հողմն է պտտում,
Քիչ անց ամբոխը աղմուկն է հանում:
Քանի գին չունի և ոչ էլ պիտակ՝
Կամ չնչին բան է, կամ միտք անհատակ:
Ով խարույկի մեջ է ցնծում,
Նա իր ցավը չի անիծում:
Ճղճիմ մտքից վատ բան չկա,
Չարը դուրս տուր, թե մեջդ կա:
Առողջ է, հզոր այն կամքը միայն,
Որին ծնում է հեռու ապագան:
Ով կնոջ հոգում կնոջն ազատի՝
Դրանից մեծ բան դժվար թե անի:
Լեզուն խնդրում է, իսկ սիրտը՝ խորշում.
Թե բախտդ բերի՝ կստանաս մերժում:
Որ այսպես գնա՝ ամեն կատարյալ մեռնել կամենա,
Աշխարհում մի օր տհասն ու փուչը միայն կմնան:
Ազատվող կամքը նորին է տենչում՝
«Բարի» կոչվածը հնին է կառչում:
Մերձավորն ասաց. – «Սերդ քեզ պահիր,
Ես վեր կկենամ, ինձ մի կարեկցիր»:
Ով որ խոսելիս իրեն չի լսում,
Նա, սովորաբար, ճիշտ բան չի ասում:
Մեկի՞ն ես սիրում՝ դու բարբարոս ես.
Մի՞թե մյուսներին տալու բան չունես:
Ուր առաքինին եղավ բացակա՝
Ճիվաղներն իսկույն դառնում են ներկա:
Չի՞ ուզում մարդը նոր բան իմանալ՝
Կամ իմաստուն է, կամ խենթ կատարյալ:
Մի ոստյունով դեպի մահը,
Տկարն ուզեց հաղթել ահը:
Անլուրջ արարք, կատակով խոսք, հակաճառում՝
Հոգու առողջ բնությունն են արտացոլում:
Ինչ հիմարն էի՝ ժլատ սիրո մեջ.
«Ամեն ապրող բան պիտ սիրեմ, էլ վերջ»:
Կնոջ նման է բախտը զորեղի.
Հենց թողնես հանգիստ, քեզ բաց չի թողնի:
Փուչ ընկույզն անգամ ջարդվել է ուզում.
«Զուր հո չե՞մ ծնվել», – ինքն իրեն ասում:
Ով հրեշի հետ երկար կռիվ տա,
Զգույշ թող լինի՝ հրեշ չդառնա:
Հիմարին՝ կիրքը, ասես, թույն լինի
Խելոքի համար՝ մի անուշ գինի:
Քո թշնամուն հարգել գիտցիր՝
Բարին մի տուր չարի դիմաց,
Այլ հենց խայթի, դու համոզիր,
Որ զգոն դարձար ու աչքաբաց:
Ով որ ունի՝ նա բան չի տա.
Որոնողը միայն կտա:
Թող հասած պահին կյանքը կտրվի.
Ողկույզը կտրող դանակն օրհնվի:
Մեկը լոկ միտք է, մյուսը՝ լոկ արարք.
Ո՞վ է հնարել «պատճառ-հետևանք»:
Անմարդկային է զոռով օգնելը,
Այդ քստմնելի, կեղծ կարեկցելը:
Ինչ սիրել ես, հետո չատես՝
Ճանաչելու դեռ հասու չես:
Եթե չես ուզում ծարավից մեռնել,
Մի խորշիր ամեն բաժակից խմել:
Զայրույթը նենգին թույլ է հարվածում,
Ծիծաղն է նրան մահացու խոցում:
«Միշտ էլ իմ մեջ էր չարի պատճառը»,-
Քթի տակ խնդաց բարու հանճարը:
Երևույթները՝ անկախ, բնական,
Ոչ անբարո են, ոչ բարոյական.
Իրենք ծնվում են, իրենք էլ մեռնում,
Իզուր մի փորձիր դառնալ մեկնաբան:
Լեռան գագաթին ծեր ազգը նստել,
Ծույլ հորանջելով իմաստ էր փնտրում:
Այդժամ ձորերում իրարանցում էր.
Ջահելն ավյունով աշխարհն էր տիրում:
Թե հին կապերը իրենք չեն փրթում,
Ատամներով են պարանը պոռթում:
Պիտի որ երկար ապրենք կողք-կողքի,
Ես տարված մտքով, դու գերի՝ կրքի:
Ճիշտը թե այն է, ինչ դարձել է հին,
Իմ աչքին սուտն է, պճնված ծեր կին:
Իմաստունի, մեկ էլ մանկան ճկուն վարքում
Ամոթը չէ ձևն ու չափը կարգավորում:
Քուրմը իր դիրքը լավ էր պահպանում.
Մարդու մեղքերը քնքուշ փայփայում:
Իմ դևին տեսա՝ լուրջ, հանդիսավոր.
Ոգին ծանրության՝ հավետ սգավոր: